Lieve lezers, vrienden, kennissen, onbekenden.

Al een hele tijd heb ik dit adres, post ik stukjes die jullie lezen, waarop jullie reageren. Ik vind het heel erg leuk om te zien dat er mensen zijn die via mijn weblog al jaren mijn 'leven' bijhouden!

De laatste tijd post ik niet zoveel meer. Er zijn heel veel mensen die dit adres kennen, en ik weet niet wie dat precies zijn. Ik wil niet dat iedereen alles weet, waardoor wat er op komt te staan ook weer minder interessant is.

Daarom heb ik besloten naar een ander adres te verhuizen, en vanaf daar wil ik ook met meer regelmaat gaan bloggen.

Als jullie me willen blijven volgen zou ik dat heel erg leuk vinden! Wel wil ik jullie dan vragen een mailtje te sturen naar hannameisje@gmail.com Dan kan ik jullie mijn nieuwe adres sturen.

Hopelijk tot daar! Liefs, Hanna

Hoe ik vorige week nog in m´n bikini op het strand in Marokko lag (ok, welgeteld 10 minuten want langer kan ik niet stilliggen en niets doen, maar het idee he..) en ik nu achter m´n computer zit met 300 truien aan omdat het dankzij een kapotte kachel  binnen niet veel warmer is dan buiten. Maargoed, Marokko. We huurden scootertjes en maakte de omgeving van Marrakech omveilig, deden kleine dorpjes aan, praatte met lokals en geiten, kwamen veilig terug, gingen naar het strand, liepen door de souks, ik zag heel veel lieve mensen van de vorige keer Marrakech weer terug, Iris liet GEEN henna-tatoo zetten (ik ook niet, maar dat kostte iets minder moeite) we gingen uit in de hipste club ever, gaven kindjes koekjes en zwerfkatjes kattenvoer, dronken heel veel muntthee, aten nog meer koekjes, zowel als ontbijt, lunch, avondeten en tussendoor, we hielpen Ali met lampen kopen, dronken nog meer muntthee en af en toe ook wel sinaasappelsap, en toen moesten we weer terug naar het koude Nederland, jammer joh. Maar leuk dat het was! Ik wil zo snel mogelijk weer terug.

 

Nog twee huishoudelijke mededelingen:

- Jullie moeten allemaal even op deze link klikken: http://nl.youtube.com/watch?v=Skvgoh6_n8A want Gilles en Jasper zijn mijn meest hilarische matties ever. (Echt doen. Geloof me, dit is leuker dan het stukje dat je zojuist gelezen hebt).

- Niki en ik zijn op zoek naar de eigenaar van een blauw sportbroekje van Perry Sport en een blauwe boxer van een onbekend merk.We zeggen beide niet te weten wie de eigenaar is, ik verdenk mijn katten van geheime affaires. Op te halen aan de Sarphatistraat! ;)

'Je ziet er goed uit', zei hij. Ja, zo was het. Zo begon het. Eerst begon het zo toen, en nu begon het zo nu. Al was haar jurkje deze keer langer. 'Vertel maar', zei ze, 'vertel maar gewoon. Begin maar gewoon ergens, want er is zoveel.' Hij begon bij de toekomst. Maar zij had haar toekomst zelf al ingericht, ze zou hem niet door iemand anders laten bepalen, en zeker niet door hem. 'Kunnen we niet bij het verleden beginnen, voordat je mijn toekomst gaat bepalen?' Ze zei het met een lach maar haar ogen keken spottend.

'Wat vind jij er dan van? Gewoon nu. Ik hier.' 'Ik vind het wel fijn geloof ik. Ja, ik vind het wel fijn dat je er bent.', antwoordde ze. Ze ging weer tegen hem aan zitten. 'We zijn allebei zo impulsief he. Ik lijk op je, en jij lijkt op mij. Maar een beetje stom bezig zijn we misschien wel.' Ze lachtten, het interesseerde ze beide niet genoeg. 'Weet je wat zij zei?', zei hij. 'Dat zij zo blij was dat hij bestond. En dat dat goed was, al was hij niet bij haar.Maar dat het fijn was dat ze wist dat er mensen waren zoals hij. En zo zie ik dat nou ook. Bij wel meer mensen hoor. Maar ook bij jou. Ik hou gewoon altijd van je. Of je er nu bent of niet.'

'Kan dat dan', dacht zij. 'Kan je zoveel van iemand houden dat je kan besluiten weg te gaan, omdat het beter is voor die ander?' 'Nee, fluisterde ze, 'zeg maar liever niets. Zwijg maar even. Maar wel hier, en nu, en dicht tegen mij aan.'

 

- Ik heb de meest bizarre week ever achter de rug.

- Ik voel me intens gelukkig en wil de hele wereld knuffelen. (Ok.  misschien wil ik iets specifieker knuffelen dan de hele wereld.)

- Ik heb een nieuw prinsessenbed die ik zelf in elkaar gezet heb. Nu heb ik 18 schroefjes over, maar ach, ik geef de schuld maar aan de Ikea.

- Op 13 november vertrekken Iris en ik voor een week naar Marrakech, Marokko. En daar heb ik ont-zet-tend veel zin in.

- M'n allerallerliefste I-pod doetutniemeer en ik moet er bijna van huilen.

Weten jullie.. dat ik heel veel leuke dingen doe? Ik zal mijn top 20 'o hier word ik toch zo gelukkig van' momenten in willekeurige volgorde met jullie delen:

 

1. Alleen in m'n nieuwe mooie huisje met beth hart, anouk of britney spears meezingen en door de kamer dansen.

2. Elke maandagavond theater bij crea.

3. Op m'n werk komen en heel veel mailtjes krijgen die gericht zijn aan 'Geachte mevrouw van de W.'.

4. Elke donderdagavond paaldansen en vervolgens het   gevoel dat m'n lichaam gesloopt is maar ik me ZO goed voel.

5. Smsjes in de trant van  'han? heb je ook pauze? sigaretje roken?' En andere smsjes krijgen ook trouwens.

6. Mensen die me zomaar even gaan knuffelen.

7. Uit eten gaan met vrienden en vriendinnen. (dat doe ik dan ook bijna dagelijks)

8. Een 'American Hug' krijgen van m'n zusje.

9. Met m'n broertje van de fiets vallen omdat we zo aan het schateren zijn dat ik niet meer kan fietsen, en hij niet meer achterop kan blijven zitten. En vervolgens de opmerking krijgen 'oh han! ik vind het altijd zo leuk met jou! Wij hebben altijd zo'n lol samen!

10. Papa die dagjes naar Amsterdam komt, en vervolgens net zo geniet van de kroketjes van Holtkamp, de grachtjes en de rest van onze hoofdstad als ik.

11. Praten met het zusje van mama die de liefste ooit is.

12. Vrienden die om 12 uur 's nachts bellen 'of ze nog even een glaasje wijn mogen komen drinken' en vervolgens heel de nacht blijven hangen.

13. Naar theatervoorstellingen gaan.

14. Impulsieve gekke dingen doen.

15. Reisjes plannen naar het heel ver weg en dan vervolgens ook gewoon GAAN.

16. Midden in de nacht, alleen in het donker, onder de sterrenhemel naar huis fietsen of lopen.

17. In de trein naar Amsterdam zitten en denken 'heerlijk, weer naar huis'.

18. In iemands armen in slaap vallen.

19. Heel hard voor  school geblokt hebben en vervolgens te horen krijgen 'dat het heel goed is'.

20. Met vreemde mensen interessante gesprekken voeren.

 

En waar worden jullie blij van?

Ik zit in de tram en lach naar het buiten. De muziek die m'n Ipod zingt staat er al maanden op, Beth Hart zingt 'I see myself with a dirty face', Hooverphonic laat de zin horen die al jaren m'n weblog representeerd 'to be so sweet was her only mistake' en britney spears kreunt 'I don't believe in fairy tales'. M'n muziek is vertrouwd en oud, maar ik ben nieuw hier. En eigenlijk geloof ik wel in sprookjes.

Impulsief spring ik uit de tram om de rest van de weg lopend af te leggen. Het water, de lichtjes, de toeristen.. Ik blijf om me heen kijken en krijg de glimlach niet van m'n gezicht af.

M'n leven in Amsterdam is volgepland. Ik pas op, ik studeer, ik heb het theater weer opgepakt, heb heel de week spierpijn van het paaldansen, ik geniet volop van mijn werk bij een uitgeverij, ik ga een paar keer per week uit eten met nieuwe mensen, ik bel en word gebeld, ik zit in de bibliotheek te blokken voor m'n studie of in een cafeetje achter een martini of een cola light met rietje.

En soms neem ik de trein naar Rotterdam, om naar m'n broertjes voetbalwedstrijd te kijken, met Anna op een biebmarkt van Lemniscaat te staan, met papa ergens te dineren en oude vrienden en bekenden weer te ontmoeten.

Maar Amsterdam in m'n thuis. Zaterdag verhuis ik naar de Sarphatistraat, volgens Leo de bekendste straat in de literatuur. (Lees Nescio er maar op na "Behalve den man die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den uitvreter".) En ik werd net zo verliefd op het romantische huis als ik eens op Amsterdam werd.

Ja, I believe in fairy tales. Er was eens een meisje in Amsterdam. En ze leefde er nog lang en gelukkig.

Ik kreeg gisteren een verhaal te horen dat me kippenvel bezorgde. Vandaar dat ik het even met jullie deel.

 

Ze zat in de tram, zo vertelde ze. Een oudere man schuifelde binnen. Ze zat niet bij de deur, maar omdat er verder niemand z'n stoel aan de meneer aanboodt wenkte ze hem, en stond voor hem op. De meneer liep langs de stempelautomaat, en stempelde 2 keer op z'n roze strippenkaartje voordat hij naar haar toe liep. Hij bedankte haar en begon een praatje. Ze zat naast hem op haar hurken en luisterde. Na een tijdje vroeg ze waarom hij twee keer gestempeld had. 'Ach,' zo zei de man, 'm'n vrouw is laatst overleden, en zo lijkt het net of ze nog bij me is.' 

'Mag ik je nog 1 ding vragen?' vroeg ze.  En quasi geruststellend er meteen achter aan: 'Het is een standaardvraag hoor!'

Ik knikte. Ietswat vertwijfeld door haar manier van vragen.

Ze keek ongerust. 'Eet je wel genoeg? Je hoort van zoveel meisjes dat ze eetstoornissen hebben en je bent erg dun hoor!'

Ik wist niet waar ik moest kijken. Zo'n vraag was me in geen jaren gesteld, waarschijnlijk omdat de mensen waar ik mee omga er niet omheen kunnen dat ik M&M's als vleesvervanger zie, kilo's snoep wegkrijg en er altijd drop of chocola in m'n tas zit.

Ik lachte, niet erg op m'n gemak. 'M'n truitje kleedt af hoor!'

Ze gooide het over een andere boeg. 'Vind je jezelf dun?'

'Uh. Ik weet het niet. Het past wel bij m'n bouw geloof ik. Als ik dikker zou worden dan klopt het niet want fout antwoord han. fout antwoord. doe iets voordat je behandeld gaat worden omdat je een anorexia patient lijkt te zijn.. Ik was stil, ze keek me aan. Nog bezorgder dan voorheen.

Ik deed m'n mond om wat te zeggen maar bedacht me. Bukte me en pakte het zakje uit m'n tas. Het lag bovenop en was bijna leeg. Ik gooide de rest van de inhoud naar binnen en grijnsde naar haar. Met een mond vol chocoladerozijntjes.

Ik kan me nog een versje uit m'n poeziealbum herinneren, wat begon met 'Je hebt soms van die dagen, dat alles tegenzit.' Zo'n dag of beter gezegd zo'n weekend heb ik net beleefd.

Het begon vrijdag, ik zat heerlijk op een verwarmd terrasje in Delft samen met Widodo, Gilles en Jon. Dankzij tijdgebrek heb ik de gewoonte willekeurige vrienden bij elkaar te zetten en meestal pakt dit erg goed uit, zo ook nu. We zaten aan een biertje, pratend over het studentleven en gezamenlijke vrienden toen ik opeens onwijs duizelig werd, alles draaide, werd zwart en golven misselijkheid overvielen me. Uit het niets, Gilles -die hetzelfde had gegeten als ik, namelijk heerlijke Tapas-, had nergens last van. De avond eindigde ziek in het bed van Jon terwijl ik me toch echt had voorgenomen Delft onveilig te maken.

De dag erna bleef ik misselijk en duizelig, aan eten moest ik niet denken. Ach, dacht ik, een buikgriepje, dat is morgen wel over als ik lekker m'n Amsterdamse bedje induik.

Het bed induiken ging goed, al was het in paniek. De ritselende struik naast m'n raam bleek een muis in m'n prullenbak te zijn. Nou ben ik niet bang voor muizen, maar ze moeten niet in m'n kamer zitten. Dus plaatste ik een grote teddybeer op z'n pootjes, zette hem een diadeem met poezenoortjes op z'n hoofd en vertelde hem dat hij een kat was. Terwijl hij m'n kamer bewaakte ging ik -gehuld in een grote mannentrui en sjaal, want erg goed voelde ik me nog steeds niet-  met m'n nieuwe studievriendinnetje Robin (nu ken ik 2 lieve leuke Robin's, it's all in the name babe) op zoek naar een muisvriendelijke muizenval. Dit bleek een onmogelijke opgave te zijn. Ik werd of hard uitgelachen of ik kreeg te horen dat ze slechts apparatuur hadden die de muis ofwel z'n nek afhakte, dan wel lieten ontploffen. 'Ja, wat wil je nou?!' smste een vriend, 'wil je hem voeren of wil je hem dood hebben?' 'Ik wil hem gewoon een nieuwe woning in het Vondelpark aanbieden', smste ik terug. Hier werd niet meer op gereageerd.

Vandaag bedacht ik me dat het afgelopen moest zijn met gezeik, dat ik weer gewoon zou gaan eten en de muis als m'n nieuwe huisgenoot zou aanvaren, misschien wou hij zelfs de huur wel delen. Vervolgens viel ik van m'n fiets, scheurde ik m'n lievelingsbroek omdat die vast bleef zitten in m'n fietsketting en rende ik -want dankzij het fietsverhaal was ik al laat- in noodgang tegen een glazen deur op. Wie maakt z'n glazen deuren nou zo glimmend schoon dat ze verdwenen lijken te zijn..

 

Maar, Amsterdam blijft Amsterdam. De grachtjes blijven mooi, de sfeer super en als toppunt kreeg ik net een stralende glimlach van niemand anders dan Beau van Erven Dorens, waarschijnlijk omdat ik me overduidelijk aan het afvragen wie deze langslopende man ookalweer was maar misschien was het ook wel om de knalrode megabult op m'n voorhoofd...

Ik zit, ik zit heel stil. Sigaret in de ene, biertje in de andere hand. Nog even laat ik ze onaangeroerd. Een duif strijkt neer in de boom naast mij. Hij strekt z'n lichaampje en reikt naar een bes onder hem. Even een aarzeling maar hij zoekt en vindt z'n balans weer terug. Al zou hij z'n evenwicht verliezen, hij kan vliegen en zal nooit ongewenst landen. Even ben ik jaloers maar ik verdring de gedachte. Want ook ik val niet. Ik zit rechtop in de zon, op het dakterras van m'n nieuwe woonplaats. Binnen zingt Beth Hart 'I went from zero minus ten, I leave the light on'. M'n galajurken hangen aan de muur, overal staan foto's en dankzij de hulp van Robin is zo mogelijk alles vloekend roze en rood. M'n wereld mag regelmatig een chaotisch geheel, met overstromingen van tranen, aardbevingen van woede en bliksemstralen van frustratie zijn, meestal schijnt de zon. En dan is het niet een aarzelend zonnestraaltje maar een felle gele bol wiens stralen overal tussendoor glippen. Ik zit, ik zit heel stil. En ik val niet.